Tijdens mijn werkzame leven kende ik het fenomeen ook al wel, maar destijds noemde ik, maar ook collega’s dat wat anders: Pruttijd gebruiken.
Het bleek een goed werkende methode om naar de omgeving aan te geven: je moet nog even niets van mij verwachten, het ligt in de week, ik denk erover na en het komt wel goed.
Een manier zo weet ik nog, om niet alleen je hoofd te gebruiken maar ook het gevoel, de intuïtie aan bod te laten komen. De ‘verloren’ tijd werd later weer ruimschoots goed gemaakt door een snellere realisatie van het onderwerp waarover werd ‘geprut’.

En nu zit ik tijdens mijn eerste fase van mijn pensionada-tijd ook weer lekker te prutten, maar noem dat om een of andere reden ‘aankeutelen’. Wat is dan het wezenlijke verschil?

koffietijd

…… Na de koffie en even piano spelen weer terug achter de PC om dit verhaal af te maken…..

pianospelen

De onderbreking zoals hierboven beschreven en het feit dat ik lekker zit te typen in een joggingbroek en nog niet gewassen ben zegt al veel, maar de echte clue zit hem in het feit dat er geen verwachtingen zijn. Komt dit verhaal er vandaag niet, dan morgen wel en anders helemaal niet. Dat is ook goed.

Het woord aankeutelen staat dus voor ongepland, ongestructureerd, ongericht, onserieus maar, om maar eens een dubbele negatie toe te passen, NIET onplezierig.
Het is heerlijk om zonder tijdsdruk, zonder verwachtingen, zonder einddoel gewoon maar wat aan te klooien, het gevoel, je intuïtie en je ratio door elkaar te laten buitelen, maar omdat dat nogal een lange uitleg is noem ik dat gewoon maar even “Aankeutelen”.

En tot ieders verbazing: Komt er ook nog een verhaaltje uit!